கண்ணீர் மையில் ஒரு கவிதை!

கண்ணீர் மையில் ஒரு கவிதை!

காற்றோடும் தென்னங்கீற்றோடும்
காட்டோடும் ஓட்டு வீட்டோடும்
கதை பேசி திரிந்தவன் நான்-என்னைக்
கவிபாட வைத்தவள் நீ!

பூவோடும் புன்னைக் கொழுந்தோடும்
தேனோடும் தீயின் நுனியோடும்
உன் நிறமென்று நினைத்தவன் நான்-என்
நிமிடத்தை நீட்டித்தவள் நீ!

ஆற்றங்கரையில் அருவிச்சாரலில்
கொட்டும் மழையில் கோப்பைத் தேநீரோடு
அருகில் நீயிருந்தாய்-அன்று
அமைதியாய் நானிருந்தேன்

காதலை நீதான் சொன்னாய்-ஒரு
காவியம் எழுதச் சொன்னாய்
காவியம் முடிக்குமுன்னே-நீயே
காதலை முடிக்கச் சொன்னாய்

காற்றிலே கலந்து வைத்தேன்-காதலைத்
தீயிலும் ஊற்றி வைத்தேன்
பூவிடம் சொல்லி வைத்தேன்-தினம்
புதுக்கவி பாடி வைத்தேன்

நான் இல்லாப் பொழுதுகளில்-முகம்
நாணியே நின்றிடுவாய்
காதலைச் சொல்லும் அவை-அன்று
காதிலே ஊற்றிக்கொள்ளேன்

தேவையின் உச்சமா-நீ
தேடலின் எச்சமா
ஆவியாய் திரிகையில்-நான்
அறியப்போகும் மிச்சமா?

ஆற்றிலே ஒருகால்-அந்தச்
சேற்றிலே ஒருகாலாய் நீ
என்னோடும் உன் தந்தையோடும்-நீ
தவிப்பது புரியுதடி

நேற்றையின் நிழலே நீயே-என்
காட்சியின் களங்கம் நீயே
உயிர் மூச்சிலே கரையுதடி-மனம்
பூவிலே புதையுதடி

மத்தியான நிழலாய்-நானும்
குறைவதாய் குறியும் கண்டேன்
மனுச்செய்ய நேரமில்லை-நீ
மனமிருந்தால் சிந்தித்துப்பார்

ஆவியாய் அலைந்திடுவேன்-உன்னை
அடிக்கடி தொல்லை செய்வேன்
பாவியாய் மாறி நிற்பாய்-நீயோ
படுக்கையில் உறங்கமாட்டாய்

அனைத்தையும் அறிகுவையோ?
அறிந்தாலும் புரிகுவையோ?