முதற்காத்திருப்பு

முதற்காத்திருப்பு 

ஆசையும் அன்பும் கலந்ததாய்

ஒரு ஆயிரம் வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் வருகையை

முன்னரே அறிந்துக் காத்திருக்கும் ஒரு சிறுபெண்ணைப்போல்

என்  முதல் காத்திருப்பு !

அர்த்தங்களே கூறமுடியா ஆயிரம் ஆயிரம் அற்புதக் காத்திருப்புகளுக்கெல்லாம் 

அற்புதமானது என் இந்த முதல் காத்திருப்பு !

எதனது  ஏக்கத்தையும் எதிர்பார்ப்பையும்

இதனோடு ஒப்பிட முடியாத

என் முதல் காத்திருப்பு !

உயிரினில் பாதியும் உடலினில் பாதியும் உருக்கிட்ட உருவம்

காணக் காத்திருக்கும் 

என் முதல் காத்திருப்பு

என் முதற்குழந்தைக்கான காத்திருப்பு

முகம் அது எப்படி நிறம் அது  எவ்வாறு

பாலினம் என்ன 

பண்பு அது எங்ஙனம் அறியக்காத்திருக்கும் 

அழகானக் காத்திருப்பு,

என் முதல் காத்திருப்பு.

மலர்களைக்கூட்டி மழைச்சாரலைக்கூட்டி மரங்களைக்கூட்டி

குருவியைக்கூட்டி குளிர் அருவியைக்கூட்டி 

ஆனந்தப் பறவையைக்கூட்டி

அறிவிப்புச் செய்திடுவேன்,

விழிகளில் ஒரு துளிநீர் வழிவதைப்பாரீர் 

அது என் மழலையைக்கண்டு மலங்கிய கண்ணீர்

அது மதிப்பிட முடியா ஆனந்தத்தண்ணீர் !

கண்ணீர் மையில் ஒரு கவிதை!

கண்ணீர் மையில் ஒரு கவிதை!

காற்றோடும் தென்னங்கீற்றோடும்
காட்டோடும் ஓட்டு வீட்டோடும்
கதை பேசி திரிந்தவன் நான்-என்னைக்
கவிபாட வைத்தவள் நீ!

பூவோடும் புன்னைக் கொழுந்தோடும்
தேனோடும் தீயின் நுனியோடும்
உன் நிறமென்று நினைத்தவன் நான்-என்
நிமிடத்தை நீட்டித்தவள் நீ!

ஆற்றங்கரையில் அருவிச்சாரலில்
கொட்டும் மழையில் கோப்பைத் தேநீரோடு
அருகில் நீயிருந்தாய்-அன்று
அமைதியாய் நானிருந்தேன்

காதலை நீதான் சொன்னாய்-ஒரு
காவியம் எழுதச் சொன்னாய்
காவியம் முடிக்குமுன்னே-நீயே
காதலை முடிக்கச் சொன்னாய்

காற்றிலே கலந்து வைத்தேன்-காதலைத்
தீயிலும் ஊற்றி வைத்தேன்
பூவிடம் சொல்லி வைத்தேன்-தினம்
புதுக்கவி பாடி வைத்தேன்

நான் இல்லாப் பொழுதுகளில்-முகம்
நாணியே நின்றிடுவாய்
காதலைச் சொல்லும் அவை-அன்று
காதிலே ஊற்றிக்கொள்ளேன்

தேவையின் உச்சமா-நீ
தேடலின் எச்சமா
ஆவியாய் திரிகையில்-நான்
அறியப்போகும் மிச்சமா?

ஆற்றிலே ஒருகால்-அந்தச்
சேற்றிலே ஒருகாலாய் நீ
என்னோடும் உன் தந்தையோடும்-நீ
தவிப்பது புரியுதடி

நேற்றையின் நிழலே நீயே-என்
காட்சியின் களங்கம் நீயே
உயிர் மூச்சிலே கரையுதடி-மனம்
பூவிலே புதையுதடி

மத்தியான நிழலாய்-நானும்
குறைவதாய் குறியும் கண்டேன்
மனுச்செய்ய நேரமில்லை-நீ
மனமிருந்தால் சிந்தித்துப்பார்

ஆவியாய் அலைந்திடுவேன்-உன்னை
அடிக்கடி தொல்லை செய்வேன்
பாவியாய் மாறி நிற்பாய்-நீயோ
படுக்கையில் உறங்கமாட்டாய்

அனைத்தையும் அறிகுவையோ?
அறிந்தாலும் புரிகுவையோ? 

அசோக் கவிதைகள்-புரிதல்...(ஒரு தோழியும் தோழனும் எழுதிக்கொண்ட நட்புக் கடிதம்)

புரிதல்...
(ஒரு தோழியும் தோழனும் எழுதிக்கொண்ட நட்புக் கடிதம்)

உன்னதத்தில் உரித்தெடுத்த என் உயிர் நண்பா!

அன்பான தொடுதலுக்கும்

காமமாய் தீண்டுதலுக்கும்

பேதம் கற்பித்தவனே!

நீ விதைத்த விதை

வேர் மட்டுமன்றி 

விழுதுகளும் ஊன்றி 

நிற்பதறிவாயா?

 காண்போர் கண்களில் ஒட்டிக்கொள்ளும் 

பருவப்பசை தடவிய

என் உடலுக்குள் இருக்கும் 

உள்ளத்தை உணர்ந்தவன் நீதான்.

பருத்த என் சதைக்குள் இருக்கும் 

என் இதயத்தை இனம்கண்டவனும் நீதான்.

உன் அன்பால் எனக்கு ஆறுதல் சொல்லி

அர்த்தத்தோடு நிற்கிறாய் நீ மட்டும்.

உன் அன்புக்கு அடிமை நான்

என்னை திட்டித்தீர்ப்பதென்றாலும்

வெட்டிக்கூறுபோட்டெரிவதென்றாலும் 

நீயே செய்.

உன் நட்பு 

என் கற்பைவிட பெரிதெனக்கு.

என் தவமெல்லாம் 

ஆயுள் முழுதும் 

உன் அருகாமை வேண்டும் 

தோழனுக்காய் வாழ்க்கையை துறந்தவள்

நானாக வேண்டும்.

பெண்ணே.....

உன் தவத்துக்கு வரமளிக்க

கடவுளல்லன் நான்.

உன் உணர்வுகளுக்கெல்லாம் 

உயிர்கொடுக்க

என் ஒரு வரி பதில்

என் விழியோரம் வழியும் கண்ணீர் எழுதும்.

உன்னையும் என்னையும் போல் 

ஓராயிரம் பேரிருக்கலாம்

இவ்வுலகில்.

ஆனால்,

நம் நட்பு மட்டும் 

யாரும் புரிந்து கொள்ளமுடியா

புரிந்து கொள்ளல்!

ashok kavithaigal

வழிநெடுகப்பூக்கள்...

இடைவெளி தேடி பாதம் வைக்கையில் 

தலைமீது விழுந்ததொரு பூ!

நன்றியாம்......

ashok kavithaigal

உணர்தலில்தான்......

பேருந்துகளின் இருக்கைகளிலும்
இரயில்வண்டியில் பயணிக்கையிலும்
நினைவூட்டப்படுகிறது

கல்விக் கட்டணச் சலுகையிலும்
வேலைவாய்ப்பின் ஒதுக்கீட்டிலும்
உணர்த்தப்படுகிறது

தவறுதலாய் தடுமாறும்போது
தளர்ந்துவிடும்
தன்னம்பிக்கையோ,
பிறர் கண்கள்
முகம் பார்த்து பின்
என் கால் பார்க்கையில்
சிதைந்தே போகிறது.

ஊனம் உள்ளத்தில் இல்லை.
உணர்தலில்....

கண்ணீர் மையில் ஒரு கவிதை!

காற்றோடும் தென்னங்கீற்றோடும்

காட்டோடும் ஓட்டு வீட்டோடும் 

கதை பேசி திரிந்தவன் நான்-என்னைக்

கவிபாட வைத்தவள் நீ!

பூவோடும் புன்னைக் கொழுந்தோடும்

தேனோடும் தீயின் நுனியோடும்

உன் நிறமென்று நினைத்தவன் நான்-என் 

நிமிடத்தை நீட்டித்தவள் நீ!

ஆற்றங்கரையில் அருவிச்சாரலில்

கொட்டும் மழையில் கோப்பைத் தேநீரோடு

அருகில் நீயிருந்தாய்-அன்று

அமைதியாய் நானிருந்தேன்

காதலை நீதான் சொன்னாய்-ஒரு 

காவியம் எழுதச் சொன்னாய்

காவியம் முடிக்குமுன்னே-நீயே

காதலை முடிக்கச் சொன்னாய்

காற்றிலே கலந்து வைத்தேன்-காதலைத்

தீயிலும் ஊற்றி வைத்தேன்

பூவிடம் சொல்லி வைத்தேன்-தினம்

புதுக்கவி பாடி வைத்தேன் 

நான் இல்லாப் பொழுதுகளில்-முகம் 

நாணியே நின்றிடுவாய்

காதலைச் சொல்லும் அவை-அன்று

காதிலே ஊற்றிக்கொள்ளேன்

தேவையின் உச்சமா-நீ

தேடலின் எச்சமா

ஆவியாய் திரிகையில்-நான்

அறியப்போகும் மிச்சமா?

ஆற்றிலே ஒருகால்-அந்தச்

சேற்றிலே ஒருகாலாய் நீ

என்னோடும் உன் தந்தையோடும்-நீ

தவிப்பது புரியுதடி

நேற்றையின் நிழலே நீயே-என்

காட்சியின் களங்கம் நீயே

உயிர் மூச்சிலே கரையுதடி-மனம் 

பூவிலே புதையுதடி

மத்தியான நிழலாய்-நானும்

குறைவதாய் குறியும் கண்டேன் 

மனுச்செய்ய நேரமில்லை-நீ

மனமிருந்தால் சிந்தித்துப்பார்

ஆவியாய் அலைந்திடுவேன்-உன்னை

அடிக்கடி தொல்லை செய்வேன்

பாவியாய் மாறி நிற்பாய்-நீயோ

படுக்கையில் உறங்கமாட்டாய்

அனைத்தையும் அறிகுவையோ?

அறிந்தாலும் புரிகுவையோ?

இன்னொரு பிறவி எனக்கு வேண்டாம்!

அடுக்கு மாடிக்கும் அடுக்கு மாடிக்கும்

விமானம் பறக்கும்

சாலைகளனைத்தும் பாலங்களாலேயே

பின்னப்பட்டிருக்கும்

செயற்கை பூக்கள் இயற்கையாய் கிடைக்கும்

பால் புளிக்க பாக்டீரியா கிடைக்கும்

 மனிதன் உணவை நுண்ணுயிரிகள் படைக்கும்

மாத்திரைகள் இரண்டு மதிய உணவுக்கு

காலை ஒன்று மாலை ஒன்று

மலிவு விலையில் மளிகையில் கிடைக்கும்

அம்மா ரோபோட் குழந்தை வளர்க்கும்

ஆசான் ரோபோட் பாடம் நடத்தும்

குழந்தையோ மாணவன் ரோபோட்டாய் மாறி நிற்கும்

எந்திரங்களோடு எந்திரங்கள் ஆவர் மனிதரும்

மனிதம் மறக்கப்பட்டிருக்கும்

செல்போன்கள் செல்லப் பிராணிகளாகும்

அவற்றின் ஒலிகளே தேனிசையாகும்

காலையில் ஒரு மணி எழுப்பிவிடும்

கம்ப்யூட்டர் ரோபோட் காபி கொடுக்கும்

மாலையில் ஒரு மணி தூங்கச் சொல்லும்

மருந்துகள் ஒழிந்து போகும்

மரபணுக்கள் நோய் தீர்க்கும்

கண்ணாடிச் சாலையில்

கார்கள் வழுக்கும்

ஹார்ன் சத்தமே காற்றில் சுற்றும்

புற்கள் பூண்டுகள் புதைந்து போகும்

கண்ணாடித் தரைகள் மலிந்து போகும்

மனிதர்கள் காண்பது அதிசயமாகும்

விலங்குகள் நிலை கேட்கவா வேண்டும்

கடல்நீரே குடிநீராகும் -அவை

செவ்வாய்க்கு ஏற்றுமதி ஆகும்

பக்கத்து வீட்டாரோடு பேச

சாட்டலைட் போய் சேதிவரும்

சிரிப்பூட்டும் வாயு சேஷேயில் கிடைக்கும்

செயற்கை சிரிப்பு காதைக்கிழிக்கும்

ஓசோனில் ஓட்டை அடைக்க

சந்திரனில் சபை கூடும்

அரிவாள் கத்தி அழிந்து போகும்

அணுகுண்டே ஆயுதமாகும்

இயற்கை, அன்பு இவை

இரண்டும் இல்லாத

இடத்தில் இன்னொரு பிறவியா?

எனக்கு வேண்டாம்.